de wieken van de molen

draaien haar een rad voor de ogen

wat hoeken heeft rondt af

draait vierkant op de wijzers van de tijd


in dit huis van wachten

zonder woorden, beseft ze

dat niets meer zal zijn zoals ervoor,

dat de dingen eindigen in een woord


in haar hoofd knarsen de wielen,

lopen spaak en zwijgen